देशमा आजसम्म ज-जस्का सरकार भए,
उनिहरू नै साम्राज्यवादका बफादार भए।
जनता त सधै झुटको भमरिमा पर्छन् यहा,
भोट दिन आन्दोलन् गर्न सधै लाचार भए।
बिचरा सोजा जनता इमानदारको मिसाल,
छैन रोजगार देश छाडे सिमाना पार भए।
हिंजैं हो प्रवाशी नेपाली सँग सरण माग्थे,
आज उन्का राजधानीमै ठुला दरबार भए।
भयो महंगी भ्रष्टाचार अपराध को विकास,
भैन समाधान समस्या सयबाट हजार भए।
भन्छ धागीहरू देश समाजवाद अन्मुख छ,
बिचार सँग कत्ती मेल नखाने व्यबहार भए।
॥१॥
मानिस हौँ हाम्रो पनि मनमा थुप्रै रहर हुन्छ,
जानि अन्जानी कुनै गलती नहौस् डर हुन्छ।
तिमीले त सधै भरी मेल मिलापकै गर्छौ कुरा,
तर व्यबहारमा तिम्रो मयाँ सुकेको बगर हुन्छ।
आफ्नै लागि मात्रै त बाँच्छन् जिव जन्तु पनि,
मानव हौँ र त अर्कैको लागि बाँच्ने कर हुन्छ।
भन्छन् उसले ढुङ्गामा समेत देख्यो भविश्य,
कलाकारहरू लाई आफ्नै कलामा भर हुन्छ।
पराणीहौँ जिन्दगी सबैलाई प्यारो हुन्छ साथि,
देश र जनताको लागि काम गरौँ कदर हुन्छ।
भन्छन् कागज पनि बिदेश बाट आउँछ सधै,
जुन देशमा धेरै मात्रामा खरकट्टिमा खर हुन्छ।
॥२॥
हामिले आफैलाई भ्रष्टाचारी किन नभन्ने,
आफै धन् सम्पत्तिको पुजारी किन नभन्ने।
के फरक प्रतिकृयाबादीमा बिचार बाहेक,
लोभ लालचको महा बिमारी किन नभन्ने।
पद प्रतिष्ठापनि नभई हुदैन पैसा चाहिन्छ,
व्यबहारमा उनैको हाराहारी किन नभन्ने।
दुश्मनलाई चिन्न सजिलै छ छदम् गारो छ,
भित्रे अवसरबादलाई दो धारी किन नभन्ने।
पसिना मात्रै कहां बेच्छौं र हामी नैतिकता,
बेच्नेहरू झन इमानकै व्यपारी किन नभन्ने।
छैन खै जनताबाट लिएको धनको हिसाब,
आफैलाई शोशक अहङ्कारी किन नभन्ने।
॥३॥
सदनमा कुर्ची फाले सडकमा राँको बाले सधै,
राजनीति पनि कुन्नि किन यस्तै गर्न थाले सधै।
छैन रोजगार युवाहरूलाई पठाउँछन् खाडिमा,
खाए कमिसन नेत बिदेशी भित्राउँदै पाले सधै।
प्रकृतिले दिएकै छ हिमाल पहाड र तराई हाम्रो,
स्वर्ग तुल्य देशको श्री सम्पती सबै पखाले सधै।
विर थिए पुर्खा रत गुलाम भएन कहिल्यै नेपाल,
लाछी लोभिकै हातमा गयो र सत्ता खंगाले सधै।
देशले थेग्नै नसक्ने सङ्घियता अंगाले लोभमा,
मागे अनुदान लाग्यो ऋण स्वाभिमान ढाले सधै।
विर गाथा बोकेको हिमाल पहाड तराई हेर्दाहेर्दै,
निजी स्वार्थमा कसिङ्गर झैं सम्झिएर फाले सधै।
सुरेशकुमार पाण्डे दाङ घोराही १८
