
सन्तान अकालमै मर्छन सरकार बेखबर हुन्छ,
मर्दा परदेशमा आफ्नो भन्नु त धर्ति सगर हुन्छ।
जीवनभर काम गर्छन् अरूको लागि श्रमजिवि,
आफ्नो भन्नु त धन हुन्छ नओटलाग्ने घर हुन्छ।
यो कालपनि जन्मेको ठाउँमा आउँदैन आफ्नो,
सधैभरी आफ्नो मनभित्र त्यही मात्र डर हुन्छ।
आखिर हामी श्रमजिविहरू पनि त मानिस हौँ,
मिठो खाने राम्रो लगाउँने हाम्रैपनि त रहर हुन्छ।
कसलाई रहर हुन्छ आर्काकै कमारो बनि बाँच्ने,
न कसैले सम्मान् गर्छन् न कमारोकै कदर हुन्छ।
थाहा छ संसार भरिमा धनिको राज्यसत्ता भयो,
त्यसैले त गरिब माथि अत्याचार नै बरवर हुन्छ।

॥१॥
हाम्रो देशले जन्माउछ मज्दुर पठाउँछ खाडि,
कामको आदेश दिन्छ भरपुर पठाउँछ खाडि।
आउंछन् कयौं त फर्किएर रातो बाकस भित्र,
बलीको बोका बनाई वेकसुर पठाउँछ खाडि।
सरकारले पाउँछ रेमिटेन्स श्रमसम्झौता हुन्छ,
उसलाई त लाशपनि कोहिनूर पठाउँछ खाडि।
नेतालाई के छ संसार घुम्छन् हाम्रो पसिना मा,
माग्न अनुदान लगाउनेगर्छ टूर पठाउँछ खाडि।
कुट खुबै थिंच थिलोथिलो पार्न तर फलाम हो,
बन्नेछ एकदिन तेज धार जरूर पठाउँछ खाडि।
जनता शान्ति सुव्यबस्थाको सपना देखिरहंदा,
सबै सपना हुनेगर्छन् चक्नाचुर पठाउँछ खाडि।
॥३॥
साँचैभन्दा पानीको दोस्रो नम्वरकै धनी गन्निन्छ,
हाम्रो यो देश संसारमा कृषिप्रधान भनि गनिन्छ।
धारामा आउँदैन पानी आहाल छन् तिर्खाले गर्दा
किसानका खुट्टा जस्तो खेत फुटेको पनि गनिन्छ।
महंगीको मार उस्तै छन् बेरोजगार युवाहरू पनि,
खर्च एक रूपियाँ र कमाई केवल अठन्नी गनिन्छ।
आन्दोलन हुन्छ नयाँ व्यबस्था संगार सम्म नपुग्दै,
फर्किन्छ उतै कयौँ पटक हामी फनफनी गनिन्छ।
हाम्रो देशमा त अपराध अन्याय अत्याचार महंगी,
भन्नै पर्दैन दिनानुदिन त्यही सधै दनादनी गनिन्छ।
एउटै सन्तान भित्र राजनीति फोहोर सिर्जना गर्दा,
अर्काको कमि पानीमाथिकै ओबानो बनी गनिन्छ।
॥४॥





























