
सन्तान् कसोगरी मर्छन् सरोकार छैन,
सरकार भयपनि देशको बफादार छैन।
लगाम कसैको हातमाछ कटपुतली हो,
यो सँग जनहिताम कुनै अखबार छैन।
तिमी सधैँ युवालाई देशमा बस्नु भन्छौ,
जीवन यापनको देशभित्र आधार छैन।
थाहा छ एउटा देशभक्तको लागि सधैं,
आफ्नो देशभन्दा राम्रो यो संसार छैन।
समाज विक्रिती अन्मुख भयो देशै भरी,
कती बाँचौला वृद्धाहरूको उपचार छैन।
हिंजो आज साइनो समेत धरापमै पर्यो,
साइनोनुसारको देशभित्र व्यबहार छैन।

॥१॥
कोहि इमानदार हुन्छन् कोही वेइमान हुन्छन्,
समाजमा सबैका आ-आफ्नै योगदान हुन्छन्।
जो जति कमाए पनि धन् सम्पत्ती जाने रित्तै हो,
सबै आकंक्षहरू एकदिन सांचै अपसान हुन्छन्।
दुःख लाग्छ समाजले पनि उसैको सम्मान गर्दा,
जसका छोरा अमेरिका युरोप र जापान हुन्छन्।
थाहा छ पुर्वज गिठा तरूल खाए र रमाए देशमै,
अचेल देशमा देखिदैनन् जो देशकै परान हुन्छन्।
सोध उसलाई विदेशमा पैसा कमाइन्छ कसोगरी,
जो युवाहरू खाडिमा हुन्छन् र अफ्गान हुन्छन्।
सरकार जसको आएपनि बोकेपनि जुन झण्डा,
कत्ति नसोंच्नु देशको समस्या समाधान हुन्छन्।
॥२॥
बिरानो लाग्छन् तिमी बिनाको संसार आमा,
हुन सक्दैन कोई तिमी बिना साहुकार आमा।
नौ मैना कोख तिन वर्ष काखमा गुरू तिमी नै,
को दिन सक्छ निस्वार्थ सेवा लगातार आमा।
मरेपछि दिएको दान कसैलाई मिल्छ मिल्दैन,
जीवित छँदै गरौँ सुसार दिनुपर्छ प्यार आमा।
आमा भन्ने शब्द आफैमा धेरै गहकीलो हुन्छ,
सन्तानहरूलाई गर्छिन बराबर व्यबहार आमा।
औलाद सँग मिठो बोलीको मात्र आस गर्छिन्,
पराण सम्म दिन्छिन् सधैभरी बफादार आमा।
मलाई भनिरहनस लाग्छ चराचर जगतमा साँचै,
कुनैछ भने प्रराणिहरूको जिउँने आधार आमा।
सुरेशकुमार पाण्डे दाङ घोराही १८





























