सञ्जालको जालो, त्यो रङ्गीचङ्गी संसार,
जहाँ मनका कुरा भन्थ्यौँ, पुग्थ्यो हरबार।
खुलेआम बोल्थ्यौँ, हाँस्थ्यौँ, खेल्थ्यौँ,
आफ्ना भावना साथीहरूसँग साट्थ्यौँ।
तर आज यो जालोमा लाग्यो बन्दको ताला,
रोकियो बोल्ने मुख, रोकियो हाँसोको माला।
एक्लो भयो मन, शून्य भयो आकाश,
सूचनाको धारा सुक्यो, थपियो निराशा।
कसलाई सुनाउने अब मनको पीडा?
कसरी साट्ने भावना, कसरी बुझाउने मनका कुरा?
नजिकका टाढा भए, टाढाका झनै टाढा,
यो बन्दले मनमा लगायो गहिरो घाउको डाँडा।
तर आशाको दियो अझै निभेको छैन,
भोलिको बिहानीले यो ताला खोल्नेछ नै।
तबसम्म मनको यो रुवाई इतिहासमा लेखौँला,
स्वतन्त्रताको गीत फेरि मन खोली गाउँला।
लेखक : गोपाल जोशी
