कोठा शान्त थियो। झ्यालबाट आउने चिसो हावा पानाहरू हल्लाइरहेको थियो।
टेबलमाथि एउटा पुरानो डायरी थियो—पाना पहेँलो भइसकेका, तर भावनाहरू अझै ताजा।
राजा त्यो डायरीअगाडि बसिरहेको थियो।
ऊ केही लेखिरहेको थियो, तर वास्तवमा—ऊ आफ्नो जीवन उतारिरहेको थियो।
राजाको जीवन कहिल्यै सजिलो थिएन।
सानैदेखि उसले सिकेको एउटा कुरा थियो , आशा राख, तर धेरै होइन।
तर जब तिमी उसको जीवनमा आयौ, उसले पहिलो पटक धेरै आशा राख्न थाल्यो।
तिमी उसको लागि केवल मान्छे थिएनौ
तिमी उसको सपना थियौ, तिमी उसको शान्ति थियौ, तिमी उसको कथा थियौ।पहिलो भेट ऊ अझै सम्झिन्छ।
त्यो दिन सामान्य थियो,
तर उसको लागि—जीवन बदलिने दिन।
तिमी हाँस्दा, उसले समय रोकिएको जस्तो महसुस गर्यो।
त्यो हाँसोमा उसले आफ्नो भविष्य देख्यो।
ऊनीहरु नजिकिँदै गए, कुरा लामा हुँदै गए, समय छोटो हुँदै गयो।
राजाले सोच्न थाल्यो—
“शायद यो नै हो, मैले खोजेको।”
तर जीवन सधैं कथा जस्तो हुँदैन।
एक दिन, कुरा बदलिन थाल्यो।
सन्देश कम हुँदै गयो,
फोन छोटो हुँदै गयो,
र अन्ततः—दूरी बढ्न थाल्यो।
राजाले धेरै प्रयास गर्यो बुझ्न,
तर उत्तर कहिल्यै स्पष्ट आएन।
त्यो रात—सबैभन्दा कठिन रात।
तिमीले केवल यति भन्यौ—
“हामी यहाँसम्म मात्र…”
त्यो एउटा वाक्यले राजाको संसार भत्कियो।
उसले केही भन्न खोज्यो,
तर शब्द हराए।
त्यसपछि, ऊ एक्लै भयो।
साथीहरू थिए, परिवार थियो,
तर भित्र—ऊ पूर्ण रूपमा खाली थियो।
ऊ हरेक दिन मुस्कुराउँथ्यो,
तर त्यो मुस्कान उसको थिएन।
रात पर्नासाथ, ऊ डायरी खोल्थ्यो—
र तिमीलाई लेख्थ्यो।
“राजा अब बाँच्छ कि मर्छ,
समयकै हातमा छ त्यो उत्तर…”
उसले बारम्बार यो लाइन लेख्थ्यो।
जस्तो कि उसले आफैंलाई सम्झाइरहेको हो—
अझै निर्णय बाँकी छ।
महिना बिते।
राजाको अवस्था बिग्रिँदै गयो।
निद्रा हरायो, भोक हरायो,
र सबैभन्दा ठूलो—आफू हरायो।
ऊ आफ्नो आँखामा आफूलाई चिन्न छोडिसकेको थियो।
एक दिन, ऊ ऐनाअगाडि उभियो।
र पहिलो पटक उसले आफैंसँग सोध्यो—
“के म साँच्चै यति कमजोर भइसकेँ?”
त्यो प्रश्नले उसलाई झस्कायो।
त्यो दिनपछि, ऊ फेरि उठ्ने प्रयास गर्न थाल्यो।
सानो-सानो कुरा—
हिँड्ने, पढ्ने, आफैंसँग कुरा गर्ने।
सजिलो थिएन।
हरेक कदममा, पुराना सम्झनाले तान्थ्यो।
हरेक रात, आँसु आउँथ्यो।
कहिलेकाहीँ ऊ फेरि थाक्थ्यो।
उसले सोच्थ्यो—
“के यति लड्नुको अर्थ छ?”
तर जब ऊ हार्न नजिक पुग्थ्यो,
डायरी खोल्थ्यो।
त्यहाँ तिमी थियौ।
तिमी अब उसको जीवनमा थिएनौ,
तर उसको कथामा अझै थियौ।
र त्यो नै पर्याप्त थियो उसलाई अघि बढ्न।
“यदि ऊ बाँच्छ भने कथा अगाडि बढ्छ…”
राजाले बुझेको थियो—
बाँच्नु भनेको केवल सास लिनु होइन,
यो लड्नु हो,
यो स्वीकार गर्नु हो,
यो अघि बढ्नु हो।
उसले निर्णय गर्यो—
ऊ आफ्नो लागि बाँच्नेछ।
ऊ फेरि हाँस्न सिक्यो,
फेरि सपना देख्न सिक्यो।
तिमीलाई बिर्सन होइन,
तर सम्झेर पनि अघि बढ्न।
एक दिन, उसले डायरीको अन्तिम पाना खोलेर लेख्यो—
त्यसपछि केही बेर रोकियो।
कलम रोकिने कि चल्ने—त्यो क्षण थियो।
अन्ततः, उसले थप्यो—
“तर म अन्त्य हुन दिन्न।”
त्यो केवल वाक्य थिएन—
त्यो पुनर्जन्म थियो।
भोलिपल्ट, घाम फेरि उस्तै उदायो।
तर आज राजा फरक थियो।
उसले झ्याल खोलेर गहिरो सास लियो।
आकाश हेर्दै उसले मुस्कुरायो।
कथा अझै बाँकी थियो।
अन्तिम पात्र अझै बाँचिरहेको थियो।
र सबैभन्दा महत्वपूर्ण—
अब ऊ आफ्नै कथाको नायक बनेको थियो।
_ बिष्णु दत्त जोशी (सुनामी)
