सधै यो देशका युवाहरू माथि दमनको अडर हुन्छ,
दुःख लाग्छ यही देशको सरकार किन वेखबर हुन्छ।
व़ार पार खोला हिँडेको आफ्नै आँखाले देखेका हौँ,
अचम्म लाग्छ आज त्याहाँ न खोला नत बगर हुन्छ।
हाम्रै देशका युवाहरू नसाको आदी भए आजभोली,
किन उनिहरू कु-लतमा पर्छन् जिउँदै मर्ने रहर हुन्छ।
पूर्खौली पाटो कि त बाँजो भयो की साहुले ओगट्यो,
गाउँ छाडि युवा विदेश गएपछि अर्कैलाई अफर हुन्छ।
छैन गाउँ घरमा पशु पालन हरायो गोठ पनि रित्तियो,
बृद्धा बा आमाको गाउँमा अचेल मलिनो अधर हुन्छ।
छोरा पुग्यो खाडिमा र बुहारी बस्छिन् बजार भाडामा,
ऊ फर्कि आउँदा नत बा आमा न परिवार न घर हुन्छ।
॥१॥
त्यो दिन आउँछ मलामिलाई केही खास दिनुपर्छ,
निमेक दिएर नै दाहाँ सस्कार गर्ने लाश दिनुपर्छ।
भेट्टिन छाडे याहाँ युवा खाँध दिन सकोस जसले,
कतै भेट्टिए भने नि उनिहरूलाई साबाश दिनुपर्छ।
मानिसलाई केचाहिन्छ बाँचनका निमित्त देशमा,
हो गास , बास र आफ्नै देशभित्र कपास दिनुपर्छ।
यो संसारमा युवाहरू मात्र हुन विकाश गर्ने शक्ती,
तसर्थ काम गर्नेहरूलाई नै धर्ति आकास दिनुपर्छ।
शोशक र सामन्तीहरूको अँझै पनि छ बिगबिगी,
शङ्घर्षशिल न्यायप्रेमिहरू लाई साहाश दिनुपर्छ।
रगत र पसिनाको नै अबमूल्यन भयो युवाहरूको,
देशभित्र उनिहरूको लागि कामको राश दिनुपर्छ।
॥२॥
