





जताततै रूवाबासले गरौँ दँशै वहिस्कार लाग्छ,
यस्तो वेला खुसिहुनु नरमाइलो व्यवहार लाग्छ।
दिनौँ बाढी पहिरो अकालमै मारिएका छन् यहाँ,
हाम्रो देश सँग प्रकृती रिसाएको लगातार लाग्छ।
धनको लोभमा खोला रोके बनाए महल बगरमा,
मान्छे धनकै लोभमा अन्धो भयो वेसुमार लाग्छ।
भनिन्छ पानीले आफ्नो निकास खोज्छ आफैले,
तर मान्छेको जातलाई यो ठटौले समाचार लाग्छ।
कैयौँ पटक ठोक्कींदा पनि होस नाउँने जात हाम्रै,
त्यसैले त हाम्रो देशको हुनसकिन निखार लाग्छ।
कसरी मनाउँ हामी दँशै र तिहार दुःखको घडीमा,
जता हेर्छौ उतै रूवाबास देख्दा दिकदार लाग्छ।
॥२॥
ज्यान धनको त खति हुनेसम्म भयो,
बाढी पहिरोले दुरगती हुनेसम्म भयो।
पानि आफै पनि बाटो बनाउँछ भन्थे,
आफ्नै मनमा भत्भती हुनेसम्म भयो।
खोलामा घर बन्यो फटाहाकै जालमा,
आक्रोश समेत कुदरती हुनेसम्म भयो।
ज्यान गयो कसैले गलती हो भन्दैनन्,
त्यहाँ कुक्रमकै अनुमती हुनेसम्म भयो।
ए नेता हो केही त गर संसारभरी आज,
हाम्रो देशको वेइजती हुनेसम्म भयो।
के गर्नु के नगर्नु व्यवस्था देख्दै दिक्क,
केही गरौँ नागरिक अति हुनेसम्म भयो।
सुरेशकुमार पाण्डे दाङ घोराही १८

































