बाधा नपार कैलै पुर्खा र बात लाई
कोही सहन्न तिम्रो पेसा र हात लाई
हाे सत्यको धरा यो आँखा नगाढ साथी
देला लगाई आगाे गुण्डा र मात लाई
थाप्लो उठाई ठाडो पारेर बाच्नु पर्दा
हेला नगर्नु कैलै आमा र थात लाई
हासो खुशी र पीडा साथी बनाई बाचौं
सानो नठान कैलै बेला प्रभात लाई
मेरो र आफु को हो मन्मा लिएर बस्ने
छोडेर जानु पर्ने जाती र जात लाई
ऐले सुधार्न सक्छौ बेला छ जिन्दगीको
गाह्रो नमान्नु कैलै काडा र पात लाई
खाटा दुखेर पीडा होला नि भित्र मित्रै
देख्दैन आशु लक्ष्मी औशी र रात लाई
॥१॥
उ पैल्ये त साचो जमाना थियो
खुशी जिन्दगीको बहाना थियो
सबै साथ बस्ने ति आफ्ना हरु
जहाँ शुद्ध पाक्ने त खाना थियो
अनेकौ थिए साज बाजा यहाँ
सधै शान्तिको गीत गाना थियो
रहन्थे मिलेरै ति अामा बुवा
जहाँँ बास बस्ने त छाना थियो
सदा प्रेम गर्ने बिवेकी थिए
दया धेर छर्ने खजाना थियो
दिए सत्य बाणी सयोगी बनी
सधै हेर्न मिल्ने त पाना थियो
॥२॥
छुटे प्रेम के भो तिमी बम्क साथी
सदा काम गर्दै खुशी छम्क साथी
उनै जन्म दाता र शाखाहरुको
समाएर पंखा तिमी हम्क साथी
सफा राख आत्मा हटाएर ईश्र्या
अबिश्वास तोडी तिमी गम्क साथी
सहारा बनाऊ छ या साथ तिम्रो
यसैमा रमाई तिमी चम्क साथी
टुटे स्वप्न सारा भए दूर नाता
जता सत्यप्रेमी उतै लम्क साथी
लक्ष्मीदत्त भट्ट
धनगढी, कैलाली
