दश वर्षअघि एउटा नेपाली आमाले आफ्ना सबै सपना, सबै दुःख र सबै आशा एउटा झोलामा बाँधेर एक्लो छोरालाई जापान पठाएकी थिइन्। घरको गरिबी हटाउने, ऋण तिर्ने र बुढेसकालको सहारा बन्ने विश्वासमा उनले आफ्ना आँसु लुकाएर छोरालाई विदाइ गरेकी थिइन्।
जापान पुगेपछि छोराले संघर्ष गर्यो। फोन आउँथ्यो, भिडियो कल हुन्थ्यो। “आमा, म ठीक छु,” भन्ने त्यो एउटा वाक्यले आमाको सारा थकान हराउँथ्यो। छोराले पठाएको पैसाले ऋण घट्दै गयो, घरको अवस्था फेरिन थाल्यो। लाग्थ्यो—दुःखका दिन अब सकिँदैछन्।
तर नियतिले अर्कै कथा लेखिरहेको थियो।
छोराका बुवा गम्भीर बिरामी परे। खबर पाएपछि छोरा नेपाल आयो। बुवाको अन्तिम साससम्म साथ दियो। तर केही दिनमै बुवाले संसार छाडे। घरभरि शोक छायो। आमाको सिन्दूर पुछियो, छोराको आँखाबाट बुबाको छायाँ हरायो।
सबै कर्मकाण्ड सकिएपछि छोराले फेरि जापान फर्कँदै भन्यो, “आमा, चाँडै फोन गर्छु।”
सायद त्यो वाक्य नै आमाले अन्तिम पटक स्पष्ट सुनेको आवाज थियो।
सुरुका केही दिन सम्पर्क भयो। त्यसपछि फोन मौन हुन थाल्यो। सन्देशको जवाफ आउन छाड्यो। सामाजिक सञ्जाल पनि निस्प्राण भयो। दिन हप्तामा, हप्ता महिनामा बदलियो। तर छोराको कुनै खबर आएन।
एक महिना… तीन महिना… छ महिना… अन्ततः नौ महिना।
हरेक पटक फोन बज्दा आमाको मुटु ढुकढुकाउँथ्यो। ढोकामा कसैले ढकढक गर्दा लाग्थ्यो—सायद छोराको खबर आयो। तर हरेक आशा अन्ततः निराशामा टुट्थ्यो।
आफन्त, चिनेजानेका, जापानमा रहेका नेपाली—जहाँ सकियो त्यहाँ खोजियो। तर उत्तर एउटै थियो—“खबर छैन।”
अन्ततः आँसुभन्दा ठूलो सहारा उनलाई मिडिया लाग्यो।
क्यामेराअघि बस्दा उनको स्वर पटक–पटक रोकियो। आँखाबाट आँसु बगिरहे। उनले भक्कानिँदै भनिन्—
“बाबु… जहाँ भए पनि एक पटक सम्पर्क गर। तिमी रिसाएका छौ भने पनि भन। तर यसरी चुप लागेर नबस। तिम्रो बुवा अब संसारमा हुनुहुन्न। म एक्लै छु। तिम्रो आवाज मात्र सुन्न पाए पनि मलाई पुग्छ…”
यो केवल एउटी आमाको कथा होइन।
यो ती हजारौँ नेपाली परिवारको कथा हो, जसले आफ्नो भविष्य विदेश पठाएका छन्। पैसा आउँछ, तर कहिलेकाहीँ खबर आउँदैन। र जब खबर नै हराउँछ, तब घरका भित्ताभन्दा धेरै आमाबुवाको मन खाली हुन्छ।
आज पनि ती आमाको कान एउटै आवाज खोजिरहेका छन्—
“आमा… म ठीक छु।”
