

॥१॥
कति मारिए कती मरे कयौँको बनबास भयो,
जताकतै बारूध बम देशको सत्यानाश भयो।
क्रान्ती गर्न घर छाड्यो र दुनिया छाढ्यो पछि,
देशमा रूवाबास भयो जब उस्को लाश भयो।
मौका ढुकेर बसनेहरूका लागि त्यही वेलामा,
दोह्रो भिण्ड्त पनि झनै राम्रो भयो खास भयो।
अचेल लाहुरेहरूको चियापत्तिमै पनि भन्सार,
नेताका आसेपासेको सुन पनि वाइपास भयो।
खै जती लडेपनि आमूल परिवर्तन हुनसकिन,
यो व्यवस्थामै पनि समस्याको झनै रास भयो।
शहीद भन्नेगर्थे हामि मरे पनि देश बाँचिरहन्छ,
मर्नेमरे चिहानमाथि बसेका दुष्टका दाश भयो।
॥२॥
लेखक कलाकार देशभक्त कसैको कदर छैन,
यो सरकारको मनभित्र देश बनाउँने रहर छैन।
त्यत्तिकै भन्दै सरकार दलाल भयो विदेशीको,
देशमा आज बनजङ्गल छैन खोला बगर छैन।
जस्ले पसिना र रगत बगायो यो देशको लागि,
खै उसैको अचेल आफ्नो भुन्नु एउटा घर छैन।
आफ्नै सन्तानलाई दलाल भन्न रहरछैन साथी,
तर केगरौँ नागरिकहरूको खुसिको अधर छैन।
विदेश नगई घरमा चुला जल्दैन पाक्दैन आटो,
नागरिकका लागि रोजगारको कुनै अफर छैन।
हाम्रै माटो आफ्नै पैतालाबाट खुस्किंन थाल्यो,
पहिचान खोज्छौ तिमीले जस्को कुनै थर छैन।
॥३॥
जुनदिन गरिबीले पच्छायो र घरभित्र बचत सकियो,
आफन्तीको पनि त्यही दिन नै देखि मदत सकियो।
लाहुरे भएकै दिन देखी मलाई हेर्ने दृष्टिकोणमै पनि,
आफन्तीको त्यो आत्मियता आवतजावत सकियो।
बतास नझेलेको रूख कहाँ हुन्छ मैपनि प्रेममा फसें,
मज्दुरको भेशमा देख्दा मायाँ सतप्रतिसत सकियो।
सबैलाई धन सम्पत्ती चाहिंदो रहिछ स्वार्थि मायाँमा,
त्यही सोंचेर नै प्रेमिका प्रति आफ्नो नफरत सकियो।
मलाईपनि साहित्यकार भन्दा रहिछन् कतिपय साथी,
आफ्नो भन्नु केही रहेन कविको त्यो हकीगत सकियो।
एक देशभक्तले देश र जनता सँग मायाँ गर्छ सधैंभरी,
उनैले नफरत गर्नथाले जब खोल्टिमा नखत सकियो।
सुरेशकुमार पाण्डे दाङ घोराही १८





























