डडेल्धुराका ७२ वर्षीय वृद्ध २५ वर्षदेखि बसपार्कको छेउमा बसेर जुत्ता–चप्पल सिउँदै जीवन चलाइरहेका छन्। अमरगढी नगरपालिका–३ जोशीनाका उनी बिहान ७ बजेदेखि बेलुका ५ बजेसम्म बोरी बिछ्याएर आफ्नो “कर्मथलो”मा व्यस्त हुन्छन्। जीवनमा अनेक कठिनाइ झेलेका उनले यही सियो र धागोबाट सन्तान हुर्काए, बाआमाको सेवा गरे र अहिले श्रीमतीसँग बसिरहेका छन्।
शारीरिक रूपमा कमजोर भए पनि मानसिक रूपमा बलियो उनी भन्छन्, “काम नै मेरो विश्राम हो।” कहिलेकाहीँ ७/८ सय कमाउँछन्, कहिलेकाहीँ दिनभर १ रुपैयाँ पनि हुँदैन। महँगीका कारण सामान्य खर्च पनि धान्न मुस्किल छ, वृद्धभत्ताले थोरै राहत दिन्छ।
उनका अनुसार, जुत्ता सिउन सुल, सियो, धागो लाग्छ, जुन मासिक १,०००–१,५०० रुपैयाँ पर्छ। अब आँखाले कम देख्न थाले पनि औँलाले अझै सियो समात्न सक्छ।
“म मर्नेछु भने पनि आत्म–सम्मानका साथ मर्छु,” उनी भन्छन्, “कसैसँग हात फैलाइनँ, पसिना बगाएर जीवन बिताएँ।”
यो कथाले श्रमको सम्मान र आत्मनिर्भरताको उदाहरण प्रस्तुत गर्छ।
