लेखक: गोबिन्द राज ओझा राजन
म सिपाही हुँ।
मेरो परिचय केवल वर्दीले होइन, मेरो सोच, मेरो तालिम र मेरो देशप्रतिको समर्पणले चिनिन्छ।
मेरो देश — नेपाल।
यो माटो केवल जमिन होइन, यो मेरो आत्मा हो। यही माटोमा जन्मिएँ, यही माटोको कसम खाएँ, र यही माटोलाई जोगाउन मैले जीवन अर्पण गर्ने प्रण गरेको छु।
जब म तालिममा थिएँ, त्यो केवल शारीरिक अभ्यास मात्र थिएन। त्यो आत्मबल बनाउने यात्रा थियो।
त्यहाँ मलाई सिकाइयो—सिपाही हुनु भनेको केवल बन्दुक बोक्नु होइन, राष्ट्रको भरोसा बोक्नु हो।
सिपाही सिपालु हुनुपर्छ—शक्तिमा मात्र होइन, सोचमा पनि।
मेरो सोच सधैं देशतिर फर्किन्छ।
देशको सुरक्षा, शान्ति, र समृद्धिको बाटो सधैं मेरो मनमा हुन्छ।
देशसँगको मेरो नाता रगतभन्दा गहिरो छ।
देश र सिपाहीबीचको सम्बन्ध विश्वासको हुन्छ।
राष्ट्रले सिपाहीमा भरोसा राख्छ, र सिपाहीले राष्ट्रलाई कहिल्यै झुक्न दिँदैन।
म सोच्दछु—
कस्तो होस् मेरो नेपाल?
समृद्ध नेपाल, सुखी नेपाल, आत्मनिर्भर नेपाल।
जहाँ शान्ति सुरक्षा बलियो होस्, जहाँ हरेक नागरिक सुरक्षित महसुस गरोस्।
मेरो सपना विशाल नेपाल होइन केवल भूगोलमा,
तर महान नेपाल—विचारमा, विकासमा, र एकतामा।
सिपाही र समुदायबीचको सम्बन्ध पनि उत्तिकै महत्वपूर्ण छ।
जब जनता र सिपाहीबीच भरोसा हुन्छ, तब मात्र राष्ट्र बलियो बन्छ।
देशले कल्पना गरेको सिपाही—
इमानदार, कर्तव्यनिष्ठ, र साहसी।
राष्ट्रले चाहेको सिपाही—
त्यो हो, जसले आफ्नो भन्दा पहिले देशलाई राख्छ।
“जय गोरखनाथ, जय जय गोरखकाली!”
यो केवल नारामात्र होइन, यो हाम्रो साहसको स्वर हो, हाम्रो आत्मबलको चिन्ह हो।
म सिपाही हुँ।
मैले देखेको नेपाल शान्त छ, सुन्दर छ, सम्भावनाले भरिएको छ।
नेपालीले चिनेको नेपाल गर्वको छ, इतिहासले भरिएको छ।
आज म फेरि आफ्नो वर्दीलाई हेर्छु,
र आफैंलाई सम्झाउँछु—
“तिमी केवल एक व्यक्ति होइनौ, तिमी राष्ट्रको आशा हौ।”
मेरो बाटो कठिन हुन सक्छ,
तर मेरो लक्ष्य स्पष्ट छ—
देशको सुरक्षा, देशको विकास, र देशको सम्मान।
किनकि —
म सिपाही हुँ,
मेरो तालिम मेरो शक्ति हो,
र मेरो देश नै मेरो सबैभन्दा ठूलो पहिचान हो। 
बिहानको पहिलो किरणसँगै मेरो दिन सुरु हुन्छ।
चिसो हावामा पनि पसिना बगाउँदै, म आफ्नो कर्तव्य सम्झन्छु।
यो केवल तालिम होइन—यो मेरो जीवनशैली हो।
मैदानमा दौडँदा, प्रत्येक पाइला देशतर्फ बढिरहेको जस्तो लाग्छ।
प्रत्येक आदेश, प्रत्येक अभ्यास—
मलाई अझ अनुशासित, अझ सक्षम बनाउँदै लैजान्छ।
तालिमका दिनहरू सजिला थिएनन्।
थकान, पीडा, कहिलेकाहीँ निराशा पनि आउँथ्यो।
तर जब मन कमजोर हुन्थ्यो, म आफैंलाई सम्झाउँथेँ—
“तिमी किन यहाँ छौ?”
उत्तर सधैं एउटै आउँथ्यो—
“देशका लागि।”
साथीहरू पनि त्यस्तै थिए—
सबैको सपना एउटै, लक्ष्य एउटै।
हामीबीचको सम्बन्ध केवल मित्रता होइन,
यो त सहयात्रीहरूको अटुट बन्धन थियो।
एक दिन प्रशिक्षकले भने,
“सिपाही बन्नु भनेको केवल आदेश पालना गर्नु होइन,
समय आएमा नेतृत्व लिनु पनि हो।”
त्यो दिन मैले बुझें—
सिपाही केवल रक्षा गर्ने होइन,
राष्ट्रको मार्ग देखाउने पनि हो।
गाउँका बुढाबुढीले हामीलाई हेर्दा गर्व गर्थे,
बालबालिकाहरूले मुस्कुराउँदै सलाम गर्थे।
त्यो सम्मानले जिम्मेवारी अझ बढाउँथ्यो।
म सोच्थें—
यदि देशले हामीमाथि यति भरोसा राखेको छ भने,
हामीले पनि त्यो भरोसा कहिल्यै टुट्न दिनु हुँदैन।
सिपाहीको बाटो सधैं सजिलो हुँदैन।
कहिले सीमामा, कहिले विपत्तिमा,
कहिले शान्ति कायम राख्न, कहिले जनताको सेवा गर्न।
तर जहाँ भए पनि—
मेरो मन सधैं एउटै कुरा भन्छ—
“तिमी देशको लागि खटिएका छौ।”
म सिपाही हुँ।
मेरो सोच सधैं राष्ट्रसँग जोडिएको छ।
मेरो हरेक प्रयास—
नयाँ नेपाल, सुखी नेपाल निर्माणतर्फ उन्मुख छ।
किनकि—
देश बलियो भए मात्र,
हामी सबै बलियो हुन्छौं।
समय बित्दै गयो।
तालिम पूरा भयो, अब वास्तविक जिम्मेवारीको सुरुवात भयो।
पहिलो पटक वर्दी लगाएर पोस्टिङमा जाँदा,
मनमा एउटा अलगै गर्व र जिम्मेवारीको अनुभूति भयो।
त्यो वर्दी केवल कपडा थिएन—
त्यो मेरो पहिचान, मेरो कसम थियो।
सीमाको चिसो रात होस् वा शहरको व्यस्त सडक,
म सधैं सतर्क रहन्छु।
किनकि म जान्दछु—
मेरो एक क्षणको लापरबाहीले देशलाई ठूलो क्षति पुर्याउन सक्छ।
कहिले बाढीपहिरोमा उद्धार गर्न पुग्छु,
कहिले दुर्घटनामा परेका नागरिकलाई सहयोग गर्छु।
त्यो बेला मलाई महसुस हुन्छ—
सिपाही हुनु भनेको केवल सुरक्षा होइन, सेवा पनि हो।
एक दिन, एउटा सानो बालक मेरो नजिक आयो।
उसले सोध्यो,
“दाइ, तपाईं सिपाही किन बन्नुभयो?”
म मुस्कुराएँ, र भनेँ—
“किनकि म मेरो देशलाई माया गर्छु।”
उसको आँखामा चमक देखियो।
सायद उसले आफ्नो भविष्य देखिरहेको थियो।
त्यस दिन मैले अझ गहिरो रूपमा बुझें—
हामी केवल वर्तमानका लागि होइन,
भविष्यका लागि पनि काम गरिरहेका हुन्छौं।
देशले चाहेको सिपाही बन्न सजिलो छैन।
इमानदार रहनु, अनुशासित रहनु,
कहिलेकाहीँ आफ्नै परिवारबाट टाढा रहनु—
यी सबै त्याग हुन्।
तर जब म नेपाललाई शान्त, सुरक्षित र मुस्कुराउँदै देख्छु,
त्यो सबै त्याग सार्थक लाग्छ।
“जय गोरखनाथ, जय जय गोरखकाली!”
यो नारा फेरि मनमा गुन्जिन्छ,
मलाई अझ दृढ बनाउँदै।
म सिपाही हुँ।
मेरो सपना केवल आफ्नो जीवन होइन,
मेरो देशको उज्ज्वल भविष्य हो।
किनकि—
नेपाल केवल मेरो देश होइन,
मेरो गर्व हो, मेरो अस्तित्व हो।
रात गहिरिँदै जान्छ,
तर मेरो जिम्मेवारी कहिल्यै निदाउँदैन।
आकाशमा टल्किरहेका तारा जस्तै,
म पनि देशको सुरक्षामा सधैं जागा रहन्छु।
जीवनले धेरै परीक्षा लियो—
कहिले डर, कहिले पीडा, कहिले आँसु।
तर ती सबैलाई जित्दै म अगाडि बढिरहेँ।
किनकि मेरो लक्ष्य कहिल्यै बदलिएको छैन—
देशको सेवा।
कहिलेकाहीँ मनमा परिवारको याद आउँछ,
आमाको माया, बुवाको सल्लाह,
घरको न्यानो आँगन…
तर फेरि मन आफैंलाई सम्झाउँछ—
“तिमी जहाँ छौ, त्यही देशको काख हो।”
सिपाहीको जीवन त्यागले भरिएको हुन्छ।
तर त्यो त्यागमा नै साँचो खुशी लुकेको हुन्छ।
जब नागरिक सुरक्षित भएर निदाउँछन्,
त्यो मेरो सबैभन्दा ठूलो सफलता हुन्छ।
म सिपाही हुँ—
राष्ट्रले विश्वास गरेको एउटा नाम।
मेरो पसिनामा देशको भविष्य छ,
मेरो साहसमा देशको सम्मान।
म देख्छु—
नयाँ नेपाल बन्दैछ,
जहाँ शान्ति छ, विकास छ, अवसर छ।
सुखी नेपाल केवल सपना होइन,
हाम्रो प्रयासले बन्ने यथार्थ हो।
सिपाही र राष्ट्रबीचको सम्बन्ध सधैं अटुट रहोस्,
जनता र सुरक्षाकर्मीबीच विश्वास अझ बलियो बनोस्।
किनकि यही विश्वासले देशलाई अगाडि बढाउँछ।
आज म फेरि आफैंलाई एउटा वाचा गर्छु—
“जबसम्म यो सास चलिरहन्छ,
म मेरो देशको लागि खटिरहनेछु।”
“जय गोरखनाथ, जय जय गोरखकाली!”
यो नारा मेरो मुटुमा सधैं गुन्जिरहनेछ।
म सिपाही हुँ,
मेरो तालिम मेरो शक्ति हो,
मेरो कर्तव्य मेरो धर्म हो,
र मेरो देश—
मेरो सबैभन्दा ठूलो गर्व हो।
समाप्ति कहिल्यै अन्त्य हुँदैन,
यो त अर्को सुरुवातको ढोका मात्र हो।
वर्षहरू बिते, अनुभवहरू थपिँदै गए।
म अब केवल तालिम लिएको सिपाही होइन,
अनुभवले खारिएको एक जिम्मेवार प्रहरी हुँ।
देश बदलिँदै थियो,
नयाँ चुनौतीहरू देखा पर्दै थिए—
प्रविधिको प्रयोग, नयाँ प्रकारका अपराध,
र जनताको अपेक्षा पनि बढ्दै थियो।
अब मेरो सोच अझ फराकिलो भएको थियो।
सुरक्षा भनेको केवल हतियारले होइन,
विश्वास र सहकार्यले कायम हुन्छ भन्ने मैले बुझेँ।
म समुदायतर्फ अझ नजिकिएँ।
गाउँ-शहरका मानिससँग कुरा गर्न थालेँ,
उनीहरूको समस्या बुझ्न थालेँ।
त्यो बेला महसुस भयो—
सिपाही र जनता अलग होइनन्,
हामी त एउटै परिवार हौँ।
एक दिन एउटा वृद्धले मेरो हात समातेर भने,
“बाबु, तिमीहरू हुँदा हामी निडर भएर बाँच्न पाएका छौँ।”
त्यो शब्द मेरो लागि कुनै पदकभन्दा कम थिएन।
त्यसले मलाई अझ समर्पित बनायो।
अब म नयाँ पुस्तालाई सिकाउन थालेँ—
तालिम केवल शरीरको होइन,
मन र आत्माको पनि हुनुपर्छ।
“देशप्रेम केवल शब्दमा होइन, कर्ममा देखिनुपर्छ,”
म सधैं भन्छु।
नेपाल—
यो केवल हाम्रो पहिचान होइन,
यो हाम्रो जिम्मेवारी पनि हो।
म अझै उही सपना देख्छु—
समृद्ध, आत्मनिर्भर, शान्त नेपाल।
जहाँ हरेक नागरिक गर्वका साथ भन्न सकोस्—
“यो मेरो देश हो।”
म सिपाही हुँ,
मेरो यात्रा अझै जारी छ।
मेरो कर्तव्य कहिल्यै सकिँदैन,
किनकि देशप्रतिको माया कहिल्यै सकिँदैन।
किनकि—
साँचो सिपाही कहिल्यै रिटायर हुँदैन,
ऊ सधैं राष्ट्रको सेवामा रहन्छ ।
समयले फेरि एउटा कठिन मोड ल्यायो।
देश शान्त देखिन्थ्यो, तर भित्रभित्रै अनेक चुनौतीहरू बढिरहेका थिए।
एक दिन आकस्मिक खबर आयो—
एक क्षेत्रमा असुरक्षा बढेको थियो।
हामीलाई तुरुन्त खटिन आदेश आयो।
म र मेरा साथीहरू तयार भयौं।
वर्दी कस्सियो, मन झन् दृढ बन्यो।
किनकि हामीलाई थाहा थियो—
यो केवल ड्युटी होइन,
यो राष्ट्रप्रतिको जिम्मेवारी हो।
रातको अँध्यारोमा पनि हामी अघि बढ्यौं।
कहिले जोखिम, कहिले अनिश्चितता,
तर कहिल्यै पछाडि फर्किने सोच आएन।
त्यो अभियान सजिलो थिएन।
हामीले संयमता, बुद्धिमत्ता र साहस तीनै कुरा प्रयोग गर्नुपर्यो।
त्यो बेला मैले महसुस गरें—
सिपाहीको वास्तविक परीक्षा यही हो।
एक क्षण आयो—
जहाँ निर्णय लिनु थियो।
गल्तीको कुनै ठाउँ थिएन।
मैले आफ्नो तालिम सम्झें,
आफ्नो देश सम्झें,
र साहसका साथ अघि बढें।
अन्ततः,
हामी सफल भयौं।
स्थिति नियन्त्रणमा आयो,
नागरिकहरू सुरक्षित भए।
त्यो क्षण—
थकान सबै हरायो,
मनमा केवल सन्तोष थियो।
साथीहरूले एकअर्कालाई हेरेर मुस्कुराए।
त्यो मुस्कानमा गर्व थियो,
त्यो मुस्कानमा देशप्रेम थियो।
त्यस दिन मैले अझ स्पष्ट बुझें—
सिपाही हुनु भनेको केवल बल होइन,
सही समयमा सही निर्णय लिन सक्ने क्षमता हो।
देशले हामीमाथि भरोसा गरेको छ,
र हामीले त्यो भरोसा कहिल्यै टुट्न दिनु हुँदैन।
म सिपाही हुँ।
चुनौतीहरू जति आए पनि,
म सधैं तयार छु।
किनकि—
मेरो जीवनको उद्देश्य एउटै हो—
देशको सुरक्षा, देशको सम्मान।
र जबसम्म यो माटो सुरक्षित छ,
त्यतिबेलासम्म मेरो कर्तव्य जीवित
रहनेछ ।
आज ड्युटीबाट फर्कँदा मन अलि भारी थियो।
सहर शान्त थियो, तर मेरो मनभित्र केही आवाजहरू गुन्जिरहेका थिए।
अचानक फोन आयो—
घरबाट।
आमाको स्वर अलि कमजोर सुनिन्थ्यो।
“बाबु, तिमी ठीक छौ नि?”
मैले सधैंझैँ हाँस्दै भनेँ—
“म ठिक छु आमा, चिन्ता नगर्नुहोस्।”
तर त्यो क्षण,
मलाई घरको सम्झनाले छोप्यो।
त्यो सानो आँगन,
आमाको माया,
बुवाको भरोसा…
सिपाहीको जीवन यस्तो नै हुन्छ—
आफ्ना भावनाहरूलाई भित्रै राखेर,
कर्तव्यलाई अघि राख्नुपर्ने।
त्यो रात,
म आकाशतिर हेरेर सोचिरहेँ—
“के म राम्रो छोरा पनि हुन सकेँ?”
तर तुरुन्तै अर्को आवाज आयो—
“तिमी राम्रो सिपाही छौ,
र त्यो नै तिम्रो परिवारको गर्व हो।”
केही दिनपछि,
म छुट्टी लिएर घर गएँ।
आमाले ढोका खोल्दा,
उनको आँखामा आँसु र मुस्कान दुवै थिए।
“मेरो सिपाही आयो…”
त्यो शब्दले मेरो मन भरियो।
त्यो क्षण मैले महसुस गरें—
मेरो परिवारले पनि मेरो जस्तै त्याग गरिरहेको छ।
म देशका लागि टाढा छु,
उनीहरू मबाट टाढा भएर पनि मलाई बल दिइरहेका छन्।
बुवाले मेरो काँधमा हात राखेर भने,
“हामीलाई तिमीमाथि गर्व छ।
देशको सेवा गर्नु भन्दा ठूलो कुरा केही हुँदैन।”
त्यो दिन,
मेरो आत्मविश्वास झन् बलियो भयो।
म फर्किएँ—
फेरि आफ्नो ड्युटीतिर,
फेरि आफ्नो जिम्मेवारीतिर।
तर यसपटक,
मेरो मन अझ दृढ थियो।
किनकि अब म एक्लो थिइनँ—
मेरो साथमा मेरो परिवारको आशीर्वाद पनि थियो।
म सिपाही हुँ।
म भावना पनि बोकेको छु,
तर कर्तव्य कहिल्यै बिर्सिँदिनँ।
किनकि—
मेरो आँसु व्यक्तिगत हुन सक्छ,
तर मेरो साहस सधैं राष्ट्रका लागि हुन्छ।
र जब म वर्दी लगाउँछु,
म केवल आफू हुँदैन—
म देशको प्रतिनिधि हुन्छु।
जीवन केवल कर्तव्यले मात्र भरिएको हुँदैन,
त्यसभित्र लुकेको हुन्छ—माया, भावना र प्रतीक्षा पनि।
मेरो जीवनमा पनि एक जना थिइन्…
शान्त स्वभावकी, गहिरो आँखाकी,
जसले कहिल्यै धेरै मागिनन्—
केवल मेरो समय र मेरो साथ।
तर सिपाहीको जीवनमा समय कहिले आफ्नै हुँदैन।
ड्युटीको घडीले कहिल्यै भावना हेर्दैन।
एक दिन उनले सोधिन्—
“तिमीले मलाई भन्दा देशलाई किन बढी माया गर्छौ?”
म केही क्षण चुप लागेँ।
त्यो प्रश्न सजिलो थिएन।
मैले विस्तारै भनेँ—
“म देशलाई माया गर्छु,
किनकि त्यही देशले तिमीलाई सुरक्षित राख्छ।”
उनको आँखामा आँसु चम्कियो,
तर ओठमा हल्का मुस्कान आयो।
सायद उनले मेरो उत्तर बुझिन्।
हाम्रो प्रेम सजिलो थिएन।
भेटघाट कम,
कुरा पनि कहिलेकाहीँ मात्र।
तर विश्वास गहिरो थियो।
उनले सधैं भनिन्—
“म तिमीलाई रोक्न चाहन्न,
किनकि तिमी केवल मेरो होइनौ—
तिमी त देशका हौ।”
त्यो वाक्यले मेरो मन छुन गयो।
त्यो प्रेम त्यागमा आधारित थियो।
कहिलेकाहीँ,
ड्युटीमा हुँदा उनको सम्झना आउँथ्यो।
तर त्यो सम्झनाले मलाई कमजोर होइन,
झन् बलियो बनाउँथ्यो।
किनकि म जान्थें—
मेरो संघर्ष केवल देशका लागि मात्र होइन,
मेरो मायाका लागि पनि हो।
एक दिन मैले उनलाई भनेँ—
“यदि म कहिल्यै फर्किन सकिन भने…?”
उनले तुरुन्तै रोकिन् र भनिन्—
“त्यो कुरा कहिल्यै नगर।
तिमी फर्किनै पर्छ—
मेरो लागि होइन,
तिम्रो अधूरो सपना पूरा गर्न।”
त्यो क्षण—
मलाई महसुस भयो,
साँचो प्रेमले कहिल्यै बाँध्दैन,
बरु उडाउन सिकाउँछ।
म सिपाही हुँ।
मेरो जीवनमा कर्तव्य छ,
तर त्यसैसँगै प्रेम पनि छ।
किनकि—
देशप्रेम र व्यक्तिगत प्रेम
दुवै सँगसँगै हिँड्न सक्छन्।
र जब म वर्दीमा हुन्छु,
मेरो मुटुमा दुई धड्कन हुन्छन्—
एउटा देशका लागि,
अर्को उसको लागि। 
समय फेरि गम्भीर भयो।
देशले फेरि सिपाहीलाई बोलायो।
एक जोखिमपूर्ण अभियानको सूचना आयो।
स्थान टाढा थियो, परिस्थिति कठिन।
तर आदेश स्पष्ट थियो—
“देशको सुरक्षा पहिलो प्राथमिकता।”
म तयार भएँ।
मनभित्र धेरै कुरा थिए—
देश, परिवार, अनि त्यो…
जसले मलाई सधैं पर्खिरहेकी थिई।
हिँड्नुअघि मैले एउटा सानो सन्देश लेखेँ—
“यदि म फर्किएँ भने, हाम्रो कथा जारी रहनेछ।
यदि फर्किन सकिन भने,
मेरो माया कहिल्यै समाप्त हुने छैन।”
त्यो सन्देश पठाएर,
म आफ्नो कर्तव्यतर्फ अघि बढेँ।
अभियान सुरु भयो।
परिस्थिति जटिल हुँदै गयो।
हामीले साहस र धैर्यका साथ काम गरिरहेका थियौँ।
एक निर्णायक क्षण आयो—
जहाँ कसैले अगाडि बढ्नैपर्थ्यो।
मैले एकछिन आँखा बन्द गरेँ,
आफ्नो देश सम्झें,
आफ्ना प्रियजनहरू सम्झें…
र अगाडि बढेँ।
त्यो निर्णय सजिलो थिएन,
तर आवश्यक थियो।
समय बित्यो…
अन्ततः अभियान सफल भयो।
नागरिकहरू सुरक्षित भए,
देशले राहतको सास फेर्यो।
तर त्यो सफलतामा
कसैको ठूलो योगदान लुकेको थियो—
त्यो योगदान थियो एक सिपाहीको साहस।
केही दिनपछि,
मेरो घरमा एउटा खबर पुग्यो।
आँसु र गर्व मिसिएको त्यो खबर—
“उहाँले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नुभयो।”
त्यो…
म थिएँ।
मेरो कथा त्यहीँ अन्त्य भएन।
किनकि मेरो नाम अब
केवल एक व्यक्ति होइन—
एक प्रेरणा बनेको थियो।
उनी—
जसले मलाई माया गर्थिन्,
उनले आँसु पुछ्दै भनिन्—
“तिमी गएनौ,
तिमी त सधैं मेरो मनमा जीवित छौ।”
आमाले आकाशतिर हेरेर भनिन्—
“मेरो छोरो देशका लागि बाँच्यो।”
म सिपाही हुँ।
मेरो जीवन सायद छोटो भयो,
तर मेरो उद्देश्य पूरा भयो।
किनकि—
साँचो सिपाही कहिल्यै मर्दैन,
ऊ त सधैं राष्ट्रको इतिहासमा बाँच्छ।
“जय गोरखनाथ, जय जय गोरखकाली!”
यो नारा अझै गुन्जिरहनेछ—
मेरो आवाजमा,
मेरो कथामा,
र हरेक देशप्रेमीको मुटुमा।
आज धेरै दिन भइसके…
तर उसको आवाज अझै कानमा गुन्जिन्छ।
म उसलाई “सिपाही” भनेर बोलाउँथेँ,
ऊ मलाई “प्रतीक्षा” भनेर।
आज पनि म त्यहीँ बाटोमा उभिन्छु,
जहाँबाट ऊ हरेकपटक फर्कन्थ्यो।
तर आज…
त्यो बाटो खाली छ।
खबर आएको दिन—
मेरो संसार एकछिन रोकिएको जस्तो भयो।
आँसु रोक्न सकिनँ,
तर मनको कुनै कुनामा गर्व पनि थियो।
किनकि—
ऊ केवल मेरो थिएन,
ऊ त देशको थियो।
उसले पठाएको अन्तिम सन्देश
आज पनि मैले जोगाएर राखेकी छु।
हरेक रात पढ्छु,
हरेक शब्दसँग बाँचिरहेकी छु।
“यदि म फर्किएँ भने…”
त्यो वाक्य पढ्दा
म सधैं मुस्कुराउने प्रयास गर्छु,
तर आँखा आफैं रसाउँछ।
आमासँग बसेर हामी कहिलेकाहीँ कुरा गर्छौँ—
उनी भन्छिन्,
“मेरो छोरो गयो होइन,
ऊ त हामी सबैको गर्व बनेर बाँचेको छ।”
त्यो कुरा सुन्दा
मन अलि हल्का हुन्छ।
गाउँका साना बालबालिकाहरू
उसको फोटो अगाडि सलाम गर्छन्।
उनीहरू भन्छन्—
“हामी पनि ठूलो भएर सिपाही बन्छौँ।”
त्यो देख्दा मलाई लाग्छ—
उसको कथा समाप्त भएको छैन,
बरु नयाँ कथाहरू जन्मिरहेका छन्।
म आज पनि उसलाई सम्झेर भन्छु—
“तिमी फर्किन सकेनौ,
तर तिमीले मलाई बलियो बन्न सिकायौ।”
उसको माया अब पीडा होइन,
प्रेरणा बनेको छ।
म सिपाहीकी प्रतीक्षा हुँ।
ऊ शरीरले साथमा छैन,
तर उसको सपना, उसको साहस—
सधैं मेरो साथमा छ।
किनकि—
साँचो प्रेम कहिल्यै हराउँदैन,
र साँचो सिपाही कहिल्यै मर्दैन।
“जय गोरखनाथ, जय जय गोरखकाली!”
आज पनि त्यो नारा सुन्दा
मेरो मुटु गर्वले भरिन्छ…
र आँखामा आँसु झर्छ।
समय रोकिँदैन…
ऊ अगाडि बढिरहन्छ,
तर केही नामहरू समयसँगै झन् गहिरा हुँदै जान्छन्।
आज गाउँको बीचमा एउटा सानो स्मारक बनेको छ।
त्यहाँ उसको नाम लेखिएको छ—
साधारण अक्षरमा,
तर असाधारण कथासँग।
हरेक वर्ष,
त्यही ठाउँमा कार्यक्रम हुन्छ।
झण्डा फहराइन्छ,
र उसका बारेमा कुरा गरिन्छ।
बुढाबुढी भन्छन्—
“ऊ केवल सिपाही थिएन,
ऊ हाम्रो गाउँको साहस थियो।”
बालबालिकाहरू ध्यान दिएर सुन्छन्,
उनीहरूको आँखामा सपना देखिन्छ।
त्यो सपना—देशको सेवा गर्ने।
त्यही भीडमा एक किशोर उभिएको हुन्छ।
उसको आँखामा अलगै चमक हुन्छ।
ऊ चुपचाप स्मारकतिर हेर्छ,
र मनमनै केही वाचा गर्छ।
केही वर्षपछि—
उही किशोर सिपाही बन्छ।
जब उसले पहिलो पटक वर्दी लगाउँछ,
उसको मनमा एउटै नाम आउँछ—
त्यो सिपाही,
जसले उसको जीवनको बाटो बदलिदिएको थियो।
तालिममा हुँदा,
जब उसले थकान महसुस गर्छ,
ऊ आफैंलाई भन्छ—
“यदि उनले सक्थे भने, म किन सक्दिन?”
त्यो प्रेरणा उसलाई अगाडि बढाउँछ।
एक दिन,
उही नयाँ सिपाही त्यही गाउँमा फर्किन्छ।
स्मारक अगाडि उभिएर सलाम गर्छ।
उसको आँखामा आँसु हुन्छ,
तर त्यो कमजोरीको होइन—
गर्वको आँसु हो।
ऊ भन्छ—
“तपाईंको बाटो अब म हिँड्नेछु।”
त्यो क्षण—
पुरानो कथा नयाँ यात्रामा परिणत हुन्छ।
सिपाहीहरू बदलिन्छन्,
तर उनीहरूको भावना उस्तै रहन्छ।
देशप्रेम कहिल्यै मर्दैन,
त्यो पुस्ताबाट पुस्तामा सर्छ।
म सिपाही हुँ—
सायद नाम फरक होला,
तर उद्देश्य उस्तै छ।
किनकि—
एउटा सिपाहीको अन्त्य,
अर्को सिपाहीको सुरुवात हो।
“जय गोरखनाथ, जय जय गोरखकाली!”
यो नारा अब नयाँ आवाजहरूमा गुन्जिन्छ—
तर भावना उस्तै छ,
देशप्रतिको माया उस्तै छ।
समय रोकिँदैन…
ऊ अगाडि बढिरहन्छ,
तर केही नामहरू समयसँगै झन् गहिरा हुँदै जान्छन्।
आज गाउँको बीचमा एउटा सानो स्मारक बनेको छ।
त्यहाँ उसको नाम लेखिएको छ—
साधारण अक्षरमा,
तर असाधारण कथासँग।
हरेक वर्ष,
त्यही ठाउँमा कार्यक्रम हुन्छ।
झण्डा फहराइन्छ,
र उसका बारेमा कुरा गरिन्छ।
बुढाबुढी भन्छन्—
“ऊ केवल सिपाही थिएन,
ऊ हाम्रो गाउँको साहस थियो।”
बालबालिकाहरू ध्यान दिएर सुन्छन्,
उनीहरूको आँखामा सपना देखिन्छ।
त्यो सपना—देशको सेवा गर्ने।
त्यही भीडमा एक किशोर उभिएको हुन्छ।
उसको आँखामा अलगै चमक हुन्छ।
ऊ चुपचाप स्मारकतिर हेर्छ,
र मनमनै केही वाचा गर्छ।
केही वर्षपछि—
उही किशोर सिपाही बन्छ।
जब उसले पहिलो पटक वर्दी लगाउँछ,
उसको मनमा एउटै नाम आउँछ—
त्यो सिपाही,
जसले उसको जीवनको बाटो बदलिदिएको थियो।
तालिममा हुँदा,
जब उसले थकान महसुस गर्छ,
ऊ आफैंलाई भन्छ—
“यदि उनले सक्थे भने, म किन सक्दिन?”
त्यो प्रेरणा उसलाई अगाडि बढाउँछ।
एक दिन,
उही नयाँ सिपाही त्यही गाउँमा फर्किन्छ।
स्मारक अगाडि उभिएर सलाम गर्छ।
उसको आँखामा आँसु हुन्छ,
तर त्यो कमजोरीको होइन—
गर्वको आँसु हो।
ऊ भन्छ—
“तपाईंको बाटो अब म हिँड्नेछु।”
त्यो क्षण—
पुरानो कथा नयाँ यात्रामा परिणत हुन्छ।
सिपाहीहरू बदलिन्छन्,
तर उनीहरूको भावना उस्तै रहन्छ।
देशप्रेम कहिल्यै मर्दैन,
त्यो पुस्ताबाट पुस्तामा सर्छ।
म सिपाही हुँ—
सायद नाम फरक होला,
तर उद्देश्य उस्तै छ।
किनकि—
एउटा सिपाहीको अन्त्य,
अर्को सिपाहीको सुरुवात हो।
“जय गोरखनाथ, जय जय गोरखकाली!”
यो नारा अब नयाँ आवाजहरूमा गुन्जिन्छ—
तर भावना उस्तै छ,
देशप्रतिको माया उस्तै छ।
देशको कथा कहिल्यै समाप्त हुँदैन…
यो सधैं लेखिँदै जान्छ—
हामी सबैका कर्मले।
आज म सिपाहीको कथाबाट
एउटा सन्देश दिन चाहन्छु।
देशप्रेम केवल युद्धमा देखिने कुरा होइन,
यो त दैनिक जीवनमा झल्किने व्यवहार हो।
इमानदार काम,
सही निर्णय,
एकअर्काप्रतिको सम्मान—
यी सबै नै साँचो देशभक्ति हुन्।
सिपाही सीमामा उभिन्छ,
तर देश भित्रबाट बलियो बन्छ।
जब हरेक नागरिक जिम्मेवार बन्छ,
त्यो दिन साँचो अर्थमा राष्ट्र बलियो हुन्छ।
त्यो सिपाहीको कथा
हामी सबैको कथा हो।
उसको साहस,
उसको त्याग,
उसको सपना—
अब हाम्रो जिम्मेवारी हो।
नयाँ पुस्ता उठ्दैछ,
नयाँ सोच आउँदैछ।
अब समय आएको छ—
देशलाई अझ समृद्ध,
अझ आत्मनिर्भर बनाउने।
नेपाल—
यो केवल नक्साको एउटा भाग होइन,
यो हाम्रो इतिहास, हाम्रो संस्कृति,
र हाम्रो भविष्य हो।
आज म फेरि भन्छु—
म सिपाही हुँ।
तर साँचो अर्थमा,
हामी सबै सिपाही हौँ—
आफ्नो ठाउँबाट देशको रक्षा गर्ने।
यदि हामी सबैले
आफ्नो कर्तव्य इमानदारीले पूरा गर्यौँ भने,
त्यो दिन नेपाल विश्वमै चिनिनेछ—
शान्त, समृद्ध र महान राष्ट्रको रूपमा।
“जय गोरखनाथ, जय जय गोरखकाली!”
यो नारा केवल सिपाहीको होइन,
हरेक नेपालीको मुटुको आवाज हो।
यो कथा सकिँदैन,
किनकि नेपाल अझै बाँचेको छ,
र हामी सबैले यसलाई अझ सुन्दर बनाउनुपर्नेछ।
जय नेपालकहिलेकाहीँ कथा सकिएपछि मात्र
त्यसको साँचो प्रभाव सुरु हुन्छ।
त्यो सिपाहीको कथा
अब किताबका पानामा मात्र सीमित छैन,
यो त मानिसहरूको मनमा बाँचिरहेको छ।
शहरका सडकहरूमा,
गाउँका गोरेटाहरूमा,
विद्यालयका कक्षाहरूमा—
कतै न कतै,
उसको नाम प्रेरणाको रूपमा उच्चारण भइरहेको छ।
एक शिक्षक कक्षामा भन्छन्—
“देशप्रेम सिक्न किताब मात्र होइन,
त्यस्ता सिपाहीहरूको जीवन हेर्नुपर्छ।”
विद्यार्थीहरू ध्यान दिएर सुन्छन्,
कसैको मनमा सपना जन्मिन्छ,
कसैको सोच बदलिन्छ।
एक युवा भन्छ—
“म सिपाही नबन्न सक्छु,
तर म मेरो ठाउँबाट देशको सेवा गर्नेछु।”
त्यहीँबाट सुरु हुन्छ—
नयाँ जागरण।
देश केवल सिपाहीले मात्र बन्दैन,
देश त हरेक नागरिकको योगदानले बन्छ।
कसैले शिक्षा दिन्छ,
कसैले सेवा गर्छ,
कसैले इमानदारीले आफ्नो काम गर्छ—
यी सबै नै देश निर्माणका आधार हुन्।
त्यो सिपाहीको कथा
अब एउटा सन्देश बनेको छ—
“आफ्नो ठाउँबाट देशलाई माया गर।”
आज पनि जब झण्डा फहरिन्छ,
जब राष्ट्रगान बज्छ,
जब “जय नेपाल” भन्ने आवाज आउँछ—
त्यो सिपाहीको आत्मा मुस्कुराइरहेको जस्तो लाग्छ।
किनकि उसको सपना अब
एउटा व्यक्तिमा सीमित छैन,
त्यो त लाखौँ मुटुमा बाँडिएको छ।
म सिपाही हुँ—
यो केवल वाक्य होइन,
यो एउटा भावना हो।
र आज—
हामी सबै भन्छौँ—
“हामी सिपाही हौँ,
आफ्नो देशका लागि।”
किनकि—
साँचो देशप्रेम कहिल्यै अन्त्य हुँदैन,
यो त पुस्तौँसम्म बाँचिरहन्छ।
जय नेपाल! जय देश! भोलि फेरि बिहान हुनेछ।
सूर्य उस्तै उदाउनेछ,
तर समयसँगै सोच बदलिँदै जानेछ।
देश उस्तै छ—
पहाड, तराई, हिमाल…
तर अब देशप्रेमको अर्थ
अझ फराकिलो हुँदै गएको छ।
आजको पुस्ता
नयाँ सपना बोकेर अघि बढ्दैछ।
कसैले प्रविधिमा,
कसैले शिक्षामा,
कसैले सुरक्षामा—
आफ्नो भूमिका खोज्दैछ।
त्यही भीडमा
कुनै नयाँ सिपाही पनि तयार हुँदैछ—
मनमा आगो,
आँखामा सपना,
र मुटुमा देश।
उसले पुराना कथाहरू सुन्छ,
त्यो वीर सिपाहीको कथा पनि।
उसको मन भन्छ—
“म पनि केही गर्न सक्छु।”
र त्यहीँबाट सुरु हुन्छ
अर्को यात्रा।
देश कहिल्यै एउटै व्यक्तिमा अडिँदैन,
यो त निरन्तर बग्ने धाराजस्तै हो।
कसैले बाटो खोल्छ,
कसैले त्यो बाटो अगाडि बढाउँछ।
आज हामीले जुन नेपाल देखिरहेका छौँ,
भोलि त्यो अझ राम्रो बन्न सक्छ—
यदि हामीले चाह्यौँ भने।
सिपाहीको कथा
अब केवल स्मरण होइन,
यो भविष्यको दिशानिर्देश हो।
हामी सबैसँग एउटा प्रश्न छ—
“हामीले देशका लागि के गर्दैछौँ?”
उत्तर सजिलो छैन,
तर सुरु गर्न गाह्रो पनि छैन।
सत्य बोल्नु,
इमानदार हुनु,
आफ्नो काम राम्रोसँग गर्नु—
यी साना कुराहरूले नै ठूलो परिवर्तन ल्याउँछन्।
म सिपाही हुँ—
आज, भोलि, सधैं।
तर अब म एक्लो छैन—
हामी सबै सँगै छौँ।
किनकि—
जब जनता जाग्छ,
त्यो दिन देश बलियो बन्छ।
र अन्ततः—
नेपाल केवल एउटा नाम होइन,
यो हाम्रो सपना हो,
हाम्रो पहिचान हो,
हाम्रो भविष्य हो।
जय नेपाल! जय नेपाली! कथा सकियो जस्तो लाग्छ,
तर देशको कथा कहिल्यै सकिँदैन।
आज फेरि एक बिहान सुरु भएको छ।
कसैका लागि सामान्य दिन,
तर कसैका लागि कर्तव्यको अर्को अध्याय।
कतै सीमा क्षेत्रमा एक सिपाही उभिएको छ,
कतै शहरमा शान्ति कायम गर्न कोही खटिएको छ,
कतै विपत्तिमा सहयोग गर्न हातहरू अघि बढिरहेका छन्।
यी सबै एउटै कथाका भाग हुन्—
देशप्रेमको कथा।
त्यो पुरानो सिपाहीको नाम
आज पनि सम्मानका साथ लिइन्छ।
तर अब त्यो नामसँगै
असंख्य नयाँ नामहरू जोडिँदै गएका छन्।
प्रत्येक नयाँ सिपाहीले
आफ्नो मनमा एउटा प्रतिज्ञा गर्छ—
“म देशलाई कहिल्यै निराश बनाउनेछैन।”
त्यो प्रतिज्ञा शब्द मात्र होइन,
जीवनको दिशा हो।
आजको नेपाल बदलिँदै छ—
नयाँ सपना, नयाँ योजना, नयाँ सम्भावना।
तर एउटा कुरा उस्तै छ—
देशप्रतिको माया।
एक बालक फेरि झण्डातिर हेर्छ,
उसले आफ्नो सानो हात उठाएर सलाम गर्छ।
सायद उसलाई अझै धेरै कुरा थाहा छैन,
तर उसले एउटा कुरा बुझिसकेको छ—
देशप्रेम के हो।
त्यही बालक भोलिको सिपाही हुन सक्छ,
वा शिक्षक, वा डाक्टर, वा किसान—
तर जुनसुकै होस्,
यदि उसले देशलाई माया गर्छ भने,
ऊ साँचो अर्थमा सिपाही हो।
म सिपाही हुँ—
यो अब केवल मेरो आवाज होइन,
यो त एउटा पुस्ताको आवाज हो।
हामी सबैसँग एउटै लक्ष्य छ—
समृद्ध, शान्त, आत्मनिर्भर नेपाल।
र जबसम्म यो लक्ष्य पूरा हुँदैन,
हाम्रो यात्रा जारी रहनेछ।
किनकि—
देशप्रेम कहिल्यै अन्त्य हुँदैन,
यो त अनन्त प्रतिज्ञा हो।
जय नेपाल! सधैं अगाडि, सधैं बलियो! शब्दहरू सकिन सक्छन्,
तर भावना कहिल्यै सकिँदैन।
आज फेरि एउटा नयाँ कथा सुरु हुँदैछ—
कुनै पुस्तकमा होइन,
मानिसहरूको जीवनमा।
देशको माटो उस्तै छ,
तर त्यसलाई माया गर्ने मुटुहरू बढिरहेका छन्।
कसैले बन्दुक बोकेको छ,
कसैले कलम,
कसैले औजार—
तर उद्देश्य एउटै छ—
देश निर्माण।
सिपाहीको परिभाषा बदलिँदै गएको छ।
आज सिपाही हुनु भनेको
केवल सीमा रक्षा गर्नु मात्र होइन,
देशलाई हरेक क्षेत्रमा अघि बढाउनु हो।
एक किसान खेतमा पसिना बगाउँछ—
ऊ पनि सिपाही हो।
एक शिक्षक ज्ञान बाँड्छ—
ऊ पनि सिपाही हो।
एक युवा नयाँ सोच ल्याउँछ—
ऊ पनि सिपाही हो।
किनकि—
देशप्रेमको कुनै एक रूप हुँदैन।
त्यो पुरानो सिपाहीको कथा
अब एउटा आन्दोलन बनेको छ।
मानिसहरू जाग्दैछन्,
आफ्नो जिम्मेवारी बुझ्दैछन्।
आजको नेपाल
हिजोको भन्दा फरक छ,
भोलिको अझ राम्रो हुनेछ—
यदि हामीले निरन्तर प्रयास गर्यौँ भने।
एक दिन आउनेछ—
जब संसारले नेपाललाई
केवल सुन्दर देशका रूपमा होइन,
बलियो, समृद्ध र अनुशासित राष्ट्रका रूपमा चिन्नेछ।
त्यो दिन
हामी सबैको जित हुनेछ।
म सिपाही हुँ—
यो अब कुनै एउटा पात्रको कथा होइन,
यो त हरेक नेपालीको आवाज हो।
जब हामी सबै भन्छौँ—
“म आफ्नो देशका लागि खटिन्छु,”
त्यही क्षण
साँचो परिवर्तन सुरु हुन्छ।
कथा यहाँ रोकिँदैन…
यो त अब तिमीमा, ममा,
हामी सबैमा बाँचिरहेको छ।
किनकि—
नेपाल हाम्रो हो,
र यसको भविष्य पनि हाम्रो हातमा छ।
जय नेपाल! हामी नै शक्ति, हामी नै भविष्य! सिपाही सधैं वर्दीमा मात्र हुँदैन…
कहिलेकाहीँ ऊ मनभित्र लुकेको हुन्छ।
हामीमध्ये धेरैले
बन्दुक कहिल्यै नबोक्लान्,
सीमामा उभिन नपर्ला,
तर जीवनले दिने संघर्षहरू
हामी सबैले सामना गर्नुपर्छ।
त्यहीँ देखिन्छ—
मनभित्रको सिपाही।
जब अन्याय देखेर
कोही चुप लाग्दैन,
त्यो पनि सिपाही हो।
जब कसैले इमानदारी रोज्छ,
सजिलो बाटो छोडेर
सही बाटो समाउँछ,
त्यो पनि सिपाही हो।
देश बनाउने युद्ध
सधैं गोलीबारुदले हुँदैन,
त्यो त चरित्र, अनुशासन र जिम्मेवारीले जितिन्छ।
आजको नेपाललाई
यस्तै सिपाहीहरू चाहिएको छ—
जो सत्यसँग उभिन्छन्,
जो गलतसँग सम्झौता गर्दैनन्।
एक युवक आफैँसँग भन्छ—
“म पनि केही गर्नुपर्छ देशका लागि।”
त्यो ‘केही’ ठूलो हुनैपर्दैन—
सानो सुरुवात पनि
ठूलो परिवर्तनको आधार हुन्छ।
एक दिन,
त्यही युवक
कुनै क्षेत्रमा उदाहरण बन्छ।
मानिसहरू भन्छन्—
“हेर्नुहोस्,
देशप्रेम यस्तो पनि हुन सक्छ।”
त्यो बेला
वर्दी नभए पनि
उसको मनभित्रको सिपाही देखिन्छ।
म सिपाही हुँ—
अब यो केवल पेशा होइन,
यो जीवन जिउने तरिका हो।
जबसम्म हामी सबैले
आफ्नो भित्रको सिपाही जगाउँदैनौँ,
त्यो दिनसम्म देश पूर्ण रूपमा अगाडि बढ्दैन।
तर आशा छ—
यो यात्रा सुरु भइसकेको छ।
किनकि—
आज एउटा सिपाहीको कथा
लाखौँ सिपाहीहरूमा परिणत भइरहेको छ।
जय नेपाल! भित्रको सिपाही जागौसमय बदलिँदै छ…
र समयसँगै जिम्मेवारीको स्वरूप पनि बदलिँदै गएको छ।
आजको सिपाही केवल सीमामा होइन,
सूचना, प्रविधि र नयाँ चुनौतीहरूसँग पनि जुधिरहेको छ।
अब युद्धको रूप फेरिएको छ—
कहिले शब्दको,
कहिले सोचको,
कहिले गलत सूचनाको।
त्यसैले अबको सिपाही
झन् सचेत, झन् समझदार र झन् अनुशासित हुनुपर्छ।
देशलाई बचाउने तरिका
अब केवल बल होइन—
बुद्धि, एकता र सचेतनता पनि हो।
एक युवकले मोबाइल हेर्दै सोच्यो—
“के म देशका लागि उपयोगी छु?”
त्यही प्रश्न नै
परिवर्तनको पहिलो पाइला हो।
किनकि देश
ठूला कुरा गर्नेहरूले मात्र होइन,
साना काम सही गर्नेहरूले पनि बनाउँछन्।
सिपाहीको तालिम अब मैदानमा मात्र सीमित छैन—
यो मन, विचार र निर्णयमा पनि हुन्छ।
गलतलाई नछोड्नु,
सत्यलाई नडराउनु,
र देशलाई सधैं प्राथमिकतामा राख्नु—
यही हो नयाँ तालिम।
एक शिक्षक कक्षामा भन्छन्—
“अबको पुस्ता सिपाही जस्तै अनुशासित हुनुपर्छ।”
एक विद्यार्थी उठेर भन्छ—
“म देशका लागि राम्रो नागरिक बन्न चाहन्छु।”
त्यही आवाज
भविष्यको नेपाल हो।
म सिपाही हुँ—
तर अब म बुझ्छु,
सिपाही हुनु केवल पेशा होइन,
यो सोच हो।
र त्यो सोच
हरेक नेपालीमा हुनु जरुरी छ।
किनकि—
देशलाई केवल रक्षा गर्ने होइन,
दिनदिनै निर्माण पनि गर्नुपर्छ।
जय नेपाल! जिम्मेवारी हाम्रो शक्ति हो! अनुशासन बिना कुनै पनि देश बलियो बन्न सक्दैन।
यो कुरा मैले तालिमको मैदानमा मात्र होइन,
जीवनको हरेक मोडमा अनुभव गरें।
सिपाहीको जीवनले सिकाउँछ—
समयको मूल्य,
आफ्नो कर्तव्यको प्राथमिकता,
र गलतभन्दा सही रोज्ने साहस।
एक दिन शहरमा भीड थियो।
अव्यवस्था फैलिएको थियो,
मानिसहरू आत्तिएका थिए।
त्यही बेला हामी खटियौँ।
नारा होइन,
शान्त व्यवहारले काम गर्यौँ।
डर होइन,
समझदारीले परिस्थितिलाई नियन्त्रण गर्यौँ।
त्यो क्षण मैले बुझें—
शक्ति चिच्याएर देखाइने कुरा होइन,
शान्त भएर सम्हाल्ने कला हो।
देश परिवर्तन शब्दले होइन,
कर्मले हुन्छ।
जब नागरिक अनुशासित हुन्छ,
जब युवा जिम्मेवार हुन्छ,
जब नेतृत्व इमानदार हुन्छ—
त्यो दिन परिवर्तन सुरु हुन्छ।
एक बालकले मलाई सोध्यो—
“दाइ, सिपाही बन्न के गर्नुपर्छ?”
मैले मुस्कुराएर भनेँ—
“पहिले राम्रो मान्छे बन्न सिक।
त्यसपछि जे बने पनि देशको लागि उपयोगी हुन्छौ।”
त्यो सानो कुरा
उसको जीवनको दिशा बन्न सक्छ।
म सिपाही हुँ—
तर अब म बुझ्छु,
मात्र सुरक्षा होइन,
म उदाहरण पनि हुँ।
मेरो व्यवहारले
भोलिको पुस्तालाई बाटो देखाउन सक्छ।
त्यसैले म सधैं सम्झन्छु—
“अनुशासन नै वास्तविक शक्ति हो।”
किनकि—
अनुशासित समाज नै
समृद्ध राष्ट्रको आधार हो।
जय नेपाल! अनुशासनमा नै शक्ति हुन्छअनुशासन बिना कुनै पनि देश बलियो बन्न सक्दैन।
यो कुरा मैले तालिमको मैदानमा मात्र होइन,
जीवनको हरेक मोडमा अनुभव गरें।
सिपाहीको जीवनले सिकाउँछ—
समयको मूल्य,
आफ्नो कर्तव्यको प्राथमिकता,
र गलतभन्दा सही रोज्ने साहस।
एक दिन शहरमा भीड थियो।
अव्यवस्था फैलिएको थियो,
मानिसहरू आत्तिएका थिए।
त्यही बेला हामी खटियौँ।
नारा होइन,
शान्त व्यवहारले काम गर्यौँ।
डर होइन,
समझदारीले परिस्थितिलाई नियन्त्रण गर्यौँ।
त्यो क्षण मैले बुझें—
शक्ति चिच्याएर देखाइने कुरा होइन,
शान्त भएर सम्हाल्ने कला हो।
देश परिवर्तन शब्दले होइन,
कर्मले हुन्छ।
जब नागरिक अनुशासित हुन्छ,
जब युवा जिम्मेवार हुन्छ,
जब नेतृत्व इमानदार हुन्छ—
त्यो दिन परिवर्तन सुरु हुन्छ।
एक बालकले मलाई सोध्यो—
“दाइ, सिपाही बन्न के गर्नुपर्छ?”
मैले मुस्कुराएर भनेँ—
“पहिले राम्रो मान्छे बन्न सिक।
त्यसपछि जे बने पनि देशको लागि उपयोगी हुन्छौ।”
त्यो सानो कुरा
उसको जीवनको दिशा बन्न सक्छ।
म सिपाही हुँ—
तर अब म बुझ्छु,
मात्र सुरक्षा होइन,
म उदाहरण पनि हुँ।
मेरो व्यवहारले
भोलिको पुस्तालाई बाटो देखाउन सक्छ।
त्यसैले म सधैं सम्झन्छु—
“अनुशासन नै वास्तविक शक्ति हो।”
किनकि—
अनुशासित समाज नै
समृद्ध राष्ट्रको आधार हो।
जय नेपाल! अनुशासनमा नै शक्ति छ! 
