थाहाछैन कहाँ पुगेर रोकिन्छ जीवन कुनै दिन,
जन्मिएका हामि सबैको हुन्छ निधन कुनै दिन।
तेरो मेरो त बाँचुञ्जेल मात्रहो खरानी मरेपछि,
राम्रो नराम्रो व्यबहार हुन्छ उत्खनन कुनै दिन।
सधै रहिरहन्न यो चोला मानिस घमण्ड छाडौँ,
सबैले यही आगोमा जल्नुछ दनदन कुनै दिन।
कतै छैन स्वर्ग न कतै छ नर्क छ यही धर्तिमा,
जन्मिन्छन् उज्डिन्छ माटोमा चमन कुनै दिन।
नगरौँ घमण्ड राखौँ घाट सम्म पुराउँने साथि,
स्वार्थले नै आपसमा हुन्छ भनाभन कुनै दिन।
हुँन्न जिन्दगी सधै एकनास कसैको पनि यहाँ,
केभर हिंड्दाहिँड्दै आउँछ अड्चन् कुनै दिन।
॥१॥
बहुदल आएपछि बन्द भयो हड्ताल भयो,
बिकास त भएन तर संसदमा बबाल भयो।
भन्छन् देशको उन्ती हुन्छ हाम्रो साशनमा,
तर भ्रष्टाचार हुन्छ अनि देश कङ्गाल भयो।
उत्पादन सुन्य छ बेरोजगार भए युबाहरू,
बिकासकै नाउमा गाउँमा अनिकाल भयो।
अखण्ड देशभित्र बिदेशी कै चलखेल हुँदा,
देश कङ्गाल विदेशी सधैँ मालामाल भयो।
लोभि नेता भए समाज पनि उस्तै अन्जान,
देशैभरी आज एनजीओकै सञ्जाल भयो।
जसले बनायो ठुलठुला दरबार ऊ वेघर छ,
जीवन भरी काम गर्दा एउटा त्रिपाल भयो।
सुरेशकुमार पाण्डे दाङ घोराही १८
