जब मेरो कपाल हावामा उड्थ्यो
मनको हुस्सु खुल्थ्यो
मेरो अनुहारमा चमक छाउँथ्यो
न्यानो बिहानीको जस्तो।
मेरो कपाल कयौं मान्छेको लागि आकर्षन थियो
मेरो पहिचान थियो
केशका ती रेशाहरू,
बगैचामा फुलेका फुलहरू झैं
सुन्दर देखिन्थे
जब म ऐनामा हेर्थे
हातले कपाल कोर्दै,
रमाउन खोज्थे
म आफ्नै रोमान्चमा।
लामो होस्, छोटो होस्,
बाङ्गोटिङ्गो या सोझो—
त्यो कपालको मिठो माया
बोकेर हिँड्ने मान्छे थिए म
बाटोमा हिँडिरहेका मान्छेको
कपाल सँग समेत म रमाउथे
म कपाल प्रेमी
पारस भट्ट प्यासी –
सुदुरपश्चिम बैतडी
