पूर्णबहादुर दाइ,
केही समययता तपाईंका अभिव्यक्ति, गतिविधि र सार्वजनिक भनाइहरू हेर्दा एउटा गम्भीर प्रश्न उठेको छ—यति धेरै तमासा, घुर्की र दबाब आखिर किन? यो सबै साँच्चै पार्टी एकताको लागि हो, कि पदको बार्गेनिङको रणनीति हो? अथवा पार्टी रूपान्तरणको प्रयासप्रति असन्तुष्टि र जलनको परिणाम हो?
यदि तपाईंका सबै प्रयासहरू पार्टीलाई फुटबाट जोगाउने, कार्यकर्तालाई एकताबद्ध बनाउने र संगठनलाई बलियो बनाउने उद्देश्यले भएका हुन् भने, त्यसका लागि तपाईं सम्मानका पात्र हुनुहुन्छ। पार्टीलाई बलियो बनाउन आफ्नो व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा माथि उठेर काम गर्ने नेतृत्वको आवश्यकता आज सबैभन्दा बढी छ। इतिहासले पनि त्यही नेतृत्वलाई सम्झन्छ जसले कठिन परिस्थितिमा व्यक्तिगत लाभभन्दा संगठनको हित रोज्यो। तर यदि यी गतिविधिहरूको उद्देश्य पद प्राप्ति, भागबन्डा, शक्ति सन्तुलन वा व्यक्तिगत प्रभाव बढाउने मात्र हो भने, त्यसले पार्टीलाई गम्भीर क्षति पुर्याउँछ। पदका लागि गरिने बार्गेनिङले संगठन कमजोर बनाउँछ, कार्यकर्ताको मनोबल घटाउँछ र जनतामा नेतृत्वप्रतिको विश्वास समाप्त हुँदै जान्छ। जनताले नेतृत्वबाट परिपक्वता, त्याग र दूरदर्शिता अपेक्षा गर्छन्, निरन्तरको विवाद र शक्ति संघर्ष होइन।
आज राजनीतिक दलहरू जनविश्वासको संकटबाट गुज्रिरहेका छन्। यस्तो अवस्थामा जिम्मेवार नेताहरूले व्यक्तिगत असन्तुष्टिलाई सार्वजनिक तमासाको विषय बनाउनु भन्दा संवाद, सहमति र संस्थागत प्रक्रियाबाट समाधान खोज्नुपर्छ। असहमति हुनु स्वाभाविक हो, तर असहमतिलाई पार्टी कमजोर बनाउने माध्यम बनाउनु उचित होइन। यदि पार्टी रूपान्तरणको प्रयास भइरहेको छ भने त्यसलाई सकारात्मक रूपमा लिन सक्नुपर्छ। परिवर्तन सधैं सजिलो हुँदैन। नयाँ सोच, नयाँ कार्यशैली र नयाँ पुस्ताको सहभागिताले संगठनलाई थप सशक्त बनाउन सक्छ। परिवर्तनलाई रोक्ने होइन, सुधारका लागि सुझाव दिएर सफल बनाउन सहयोग गर्नु नै जिम्मेवार नेतृत्वको परिचय हो।
कार्यकर्ताले नेताहरूको व्यवहारबाट धेरै कुरा सिक्छन्। माथिल्लो तहका नेताहरू एकअर्कामाथि आरोप–प्रत्यारोप, धम्की र शक्ति प्रदर्शनमा लाग्दा त्यसको प्रत्यक्ष असर तल्लो तहसम्म पुग्छ। अन्ततः घाटा पार्टीलाई नै हुन्छ। यसले विपक्षीलाई बलियो बनाउँछ र आफ्नै संगठनलाई कमजोर।
राजनीतिमा पद स्थायी हुँदैन, तर योगदान स्थायी हुन्छ। पद आउँछ र जान्छ, तर जनताको मनमा बस्ने सम्मान त्याग, इमानदारी र संगठनप्रतिको निष्ठाबाट प्राप्त हुन्छ। त्यसैले नेतृत्वले क्षणिक फाइदाभन्दा दीर्घकालीन हितलाई प्राथमिकता दिनुपर्छ।
अरूलाई लडाउन खोज्दा कहिलेकाहीँ आफू नै उत्तानो पर्न सकिन्छ भन्ने यथार्थलाई समयमै बुझ्न आवश्यक छ। राजनीति प्रतिशोध, घुर्की र शक्ति प्रदर्शनको खेल होइन; यो जनताको विश्वास जित्ने माध्यम हो। व्यक्तिगत महत्वाकांक्षालाई संगठनभन्दा माथि राख्ने प्रवृत्तिले अन्ततः सबैलाई कमजोर बनाउँछ। त्यसैले आज आवश्यकता कसैलाई दोष दिने होइन, आत्ममूल्याङ्कन गर्ने हो। यदि उद्देश्य साँच्चै पार्टी एकता हो भने सबैले त्यसका लागि हातेमालो गरौं। यदि उद्देश्य केवल पद प्राप्ति हो भने त्यसबाट पछि हटेर पार्टी, कार्यकर्ता र जनताको भविष्यबारे सोचौं। इतिहासले पदका लागि झगडा गर्नेहरूलाई होइन, संकटका बेला संगठनलाई बचाउनेहरूलाई सम्मान गर्छ।
अन्त्यमा, मेरो आग्रह यति मात्र हो—यदि तपाईं पार्टी एकताको अभियानमा हुनुहुन्छ भने तपाईंलाई उच्च सम्मान छ। तर यदि यो सबै पदको बार्गेनिङ, व्यक्तिगत स्वार्थ वा पार्टी रूपान्तरणप्रतिको जलनका कारण हो भने त्यसबाट सबैभन्दा ठूलो क्षति पार्टी, कार्यकर्ता र जनतालाई हुन्छ। त्यसैले समयमै सही निर्णय लिनुहोस्। नेतृत्वको वास्तविक परीक्षा पद प्राप्त गर्दा होइन, संगठनलाई संकटबाट जोगाउँदा हुन्छ। व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा माथि उठेर पार्टी र जनताको हितलाई केन्द्रमा राख्न सकियो भने मात्र सच्चा नेतृत्वको पहिचान स्थापित हुनेछ।
भिम बहादुर खड्का
त्रिभुवन विश्वविद्यालय
क्याम्पस किर्तीपूर विद्यार्थी
