सोलुखुम्बु जिल्लाको खुम्बु पासाङल्हामु गाउँपालिका–१, खरिखोलामा जन्मनुभएका ओङ्छु शेर्पा अहिले प्रवासको भूमिमा, अमेरिकाको टेक्सस राज्यको डलास सहरमा स्थायीरूपमा बसोबास गर्दै आउनुभएको छ। व्यवसायिकरूपमा सफल र सामाजिक सेवामा समर्पित, उहाँले आफ्नो जीवन केवल आफ्नै उन्नतिका लागि होइन, अरूको पीडामा मलम लगाउनका लागि समर्पित गर्नुभएको छ।
उहाँकी धर्मपत्नी मिना गुरुङ शेर्पा पनि जीवनका हरेक मोडमा उहाँको साथ दिँदै, मानवसेवाको अभियानमा कन्धा मिलाएर लाग्नुभएको छ। यो दम्पतीले चाहे प्रवासमै किन नहुन्, नेपालका दुर्गम बस्तीहरूमा रहेका गरिब, असहाय, अशक्त र शिक्षाबाट वञ्चित नेपाली जनतालाई आफ्नो न्यानो मन र उदार हात दिइरहेका छन्।
ओङ्छु शेर्पा भन्नुहुन्छ,
“कलयुगमा तीन प्रकारका मान्छेहरू सधैं दुःखमा हुन्छन् — सहयोगी मन भएका, इमान्दार र शुद्ध मन भएका। जसले अरूको भलो सोच्छ, फाइदाको हिसाब नगरी आँसु पुछ्छ, त्यही सहयोगी मान्छे नै सबैभन्दा धेरै तिरस्कृत हुन्छ।”
तर उहाँ आफूलाई यस्ता कठिनाइले रोक्न दिनुहुन्न। बरु उहाँ तिनै पीडितहरूको प्रेरणा बन्नु भएको छ।
उहाँले आफ्नै कमाइबाट नेपालका सयौं बिरामी, अशक्त, विपन्न र दुःखी नागरिकलाई करोडौंको आर्थिक सहायता गर्दै आउनुभएको छ। शिक्षा, स्वास्थ्य, लत्ताकपडा र विपद् व्यवस्थापनजस्ता धेरै क्षेत्रमा उहाँको योगदान अमूल्य छ।
अघिल्लो वर्षदेखि उहाँले “Ongchhu Sherpa Trust” स्थापना गरी आफ्नो आम्दानीको आधा हिस्सा नियमित रूपमा सामाजिक सेवामा खर्च गर्दै आउनुभएको छ। यस ट्रस्टमार्फत उहाँको सेवा अझ व्यवस्थित, पारदर्शी र दीर्घकालीन बनाइएको छ।
उहाँको यो परोपकारी कार्यमा उहाँको सम्पूर्ण परिवारले साथ दिइरहेको छ, जुन कुरा अझै प्रेरणादायी छ। आफैँ कुनै लोभ वा प्रचारको आकांक्षा बिना, उहाँले बनाएका दर्जनौं घरहरू, उपचार गराइएका बिरामीहरू, शिक्षित बनाइएका बालबालिका—यी सबै उहाँको मौन सेवाको उदाहरण हुन्।
निष्कर्षमा:
ओङ्छु शेर्पा एउटा नाममात्र होइन, एक भावना हो — मानवता र निस्वार्थ सेवाको प्रतीक। जति धन्यवाद दिइयो, त्यो कमै हुन्छ। उहाँजस्ता मनकारी व्यक्ति नै यस कलयुगको उज्यालो आशा र प्रेरणा हुन्।
